Max Weber był niezwykłym artystą, który oprócz obrazów tworzył też rzeźby, rysunki i grafiki. Jego rzeźbiarskie modele z 1915 r. należą do najwcześniejszych spośród nowoczesnych rzeźb, stworzonych przez amerykańskiego artystę.

Weber pisał też artykuły poświęcone estetyce, w tym niezwykle ważny artykuł Czwarty wymiar z plastycznego punktu widzenia, opublikowany w znakomitym piśmie Camera Work, wydawanym przez Alfreda Stieglitza. Była to pierwsza interpretacja pojęcia czwartego wymiaru w odniesieniu do sztuki nowoczesnej. Opublikował też dwa tomy poezji: Cubist Poems w 1914 r. i Primitives w 1926 r. Był ponadto autorem Esejów o sztuce (Essays on Art), wydanych w 1916 r.

Przechodząca wiele faz twórczość Webera, którego inspirował fowizm i kubizm, doprowadziła artystę do stworzenia indywidualnego ekspresjonizmu. Ów rodzaj ekspresjonizmu przyniósł mu uznanie w późniejszych latach wspaniałej kariery artystycznej.

W 1948 r. Weber został wybrany do grona 10 najwybitniejszych artystów amerykańskich, ustępując tylko Johnowi Marinowi.

Ralph M. Pearson w artykule The Modern Renaissance in American Art (Nowoczesny renesans w sztuce amerykańskiej), opublikowanym w 1954 r., tak ocenia znaczenie sztuki Webera:

On, bardziej niż jakikolwiek inny Amerykanin, stał się naszym żyjącym starym mistrzem. Jego sztuka jest stara, równie stara co nowa. Ten fakt ponownie ustala syntezę tradycji żywej sztuki, w której wśród nowych pojawiają się stare, trwałe wartości. W tym względzie Weber znakomicie wywiązał się ze swego artystycznego zadania. Jest opoką, kamieniem milowym sztuki współczesnej.